Zich openen (23e zondag, jaar B)

Bijgewerkt: 9 feb 2019

Chers soeurs et frères, arrêtons-nous un instant au mot ‘Effeta, ouvre-toi’.


La guérison qu’opère Jésus aujourd’hui est une guérison physique d’une de nos facultés de contact avec le monde. Mais ouvrir les oreilles de quelqu’un, c’est dans le monde biblique quelque chose de très significatif. Le peuple juif a eu cette expérience inouïe que Dieu a commencé à leur parler. Dieu parle! Il parle à Abraham, à Elie, à Jérémie, à tout fidèle juif qui s’ouvre à lui. Un Dieu qui parle appelle un peuple qui écoute. La spiritualité biblique est une spiritualité de l’écoute: croire c’est ouvrir les oreilles et le coeur à ce que Dieu révèle de son propre mystère et du désir qu’il a envers les hommes.


En effet, c’est le coeur que Dieu désire. Il veut rejoindre l’homme dans ce qui est le plus profond, donc le plus essentiel en lui. Dieu veut être présent en notre coeur et aider notre coeur à se découvrir et s’ouvrir. En ouvrant le coeur de l’homme, Dieu ouvre ce coeur au profondeur de notre vie personnelle et au richesse de notre présence au monde, pour la vie du monde. L’expérience religieuse est libération des facultés les plus profonds des hommes et de leur don pour l’histoire. Comme la charité fraternelle veut nous faire découvrir la plénitude divine, ainsi la vie religieuse veut nous faire découvrir la plénitude d’être homme et de l’aventure de l’humanité.


Jésus n’a jamais voulu l’église pour être une secte, une société qui se sépare du monde et laisse le monde à son sort. Au contraire, le Christ est venu pour servir les hommes et les chrétiens sont appelés à servir l’humanité et entrer en dialogue respectueux avec elle. Mais donc notre service du monde consiste à présenter le mystère divin qui gît en son centre. Un père de l’Eglise l’a déjà formulé d’une façon merveilleuse: la gloire de Dieu c’est la vie de l’homme, et la vie de l’homme c’est la glorification de Dieu.

S’ouvrir, c’est l’essentiel. Être ouvert, c’est le sens de la vie humaine, ouvert envers les autres afin de pouvoir accueillir les autres et leur offrir un espace pour se développer et ensemble développer une société de l’amour. S’ouvrir et être ouvert avec toutes ses facultés pour accueillir et nourrir au centre de nous-mêmes et des nos communautés une attention et un lieu pour le Mystère divine. Voilà aussi le sens de la méditation et de la prière. Si nous étions toujours ouvert dans ce sens biblique, nous n’aurions pas besoin de méditation et d’oraison dans le sens d’un exercise particulier, car alors nous serions oraison nous-mêmes. Mais aussi longtemps que nous ne sommes pas oraison, nous avons besoin de pratiquer l’oraison.


Hoe zullen wij dan bidden en mediteren om zo een hart dat luistert te krijgen? Het doel is ook de weg. Bidden en mediteren is een zaak van luisteren. We weten hoe we moeten luisteren naar ons eigen hart of naar dat van een medemens: wel, zo moeten we ook leren luisteren naar dat wat dieper dan ons hart of dat van elkander ligt. Bidden is stilstaan en beginnen luisteren naar het goddelijke Mysterie dat in ons sluimert en eigenlijk altijd zachtjes spreekt. Omdat we niet luisteren horen we die goddelijke Stem niet. Maar stilvallen en de aandacht spitsen en proberen te luisteren naar die Stem die we door het geloof diep in ons aanwezig weten, zal algauw toelaten dat we iets meer gaan horen, en het horen zal onze zin voor luisteren stemmen als een muziekinstrument. Al luisterend leren we luisteren.


In het begin zullen we veel ruis horen in het oor van ons hart. Als we het stil proberen maken merken we hoe moeilijk het is om stil te zijn en hoeveel stemmen zich aan ons opdringen, stemmen van anderen en stemmen die lijken vanuit onszelf te komen maar niet echt vanuit het diepste van onszelf komen. Die stemmetjes zijn woorden, beelden en gevoelens die voor een sterke turbulentie zorgen, een zone van innerlijk lawaai, innerlijke onrust. Agressie, behoeften, onbevredigdheid, inauthenticiteit, facade, vervreemding, niet leven vanuit ons diepste zelf.


In de mate dat we dit leren horen en er naar luisteren groeit een dieper verlangen naar stilte, echtheid en vrijheid. Dit is reeds iets méér horen, dit is reeds het begin van een dieper luisteren en van een dieper horen, van het horen van een goddelijk Méér. Dit is reeds het vermoeden van een Aanwezigheid die zich schenkt en die ons aan het transformeren, aan het transfigureren is. Dan gaat het van openheid tot openheid, op de snelheid of traagheid die we van God ontvangen.


Er blijft een gevoelige medewerking die we moeten leveren aan deze werking van de stilte in ons hart. Het is de medewerking van de passiviteit: het geloof en het vertrouwen dat we het meeste kunnen geven aan elkaar als we God laten geven in ons, als we dus bereid zijn stil te vallen en God te laten spreken, als we willen luisteren en tijd vrijmaken voor het spreken van God. Bidden en mediteren staat echt in het centrum van het menselijke leven…




Recente blogposts

Alles weergeven

Onze Lieve Vrouw van de berg Karmel

In elke cultuur vinden we oerbeelden, dat zijn symbolen waarmee mensen hun leven organiseren. Zo hebben we de bron, het kruis, de oude wijze, het kind, en nog vele andere. In het christendom zijn hist

Homilie 13e zondag door het jaar (C)

In de lezingen van vandaag roept Jezus ons tot radicale navolging. In de christelijke traditie werd er een onderscheid gemaakt tussen de gewone christenen en de religieuzen. Van deze tweede groep werd

Zesde zondag in de Paastijd

De eerste lezing van vandaag illustreert wat Jezus in het evangelie van vandaag zegt. De eerste christengemeenschap luistert naar de Heilige Geest en dringt zodoende door in de boodschap van Jezus, de