Inkeer

Bijgewerkt: 27 feb 2019


Beweging van buiten naar binnen, van de uiterlijke, fysieke dimensie naar de innerlijke, spirituele* dimensie. Dit is een metafoor, want lichaam en geest zijn niet zo onderscheiden en lokaal als de uitdrukking aangeeft. In de klassieke mensvisie is het lichaam een buitenste sfeer, waarin de ziel als een kleinere sfeer ligt en tenslotte de zielskern of de geest als de binnenste sfeer. Lichamelijk, psychisch en spiritueel-mystiek leven zijn verdiepingen van het leven als menselijke persoon.

Het ontstaan van de teresiaanse Hervorming* kadert in de spirituele beweging van de 'recogimientos', zij die naar diepe 'inkeer' zochten. Voor Teresa* van Jezus, die niet goed kon mediteren* volgende de gangbare actieve methodes van toen, was gebed* vooral een zaak van alleen zijn met 'God'* (met Jezus*) en zich in de stilte* van het eigen hart met 'Hem' onderhouden. Het religieuze leven dat zij vernieuwd gestalte probeerde te geven was gericht op dit naar-binnen-gaan, dit 'gebed van inkeer'.

Inkeer is in de spiritualiteit* en mystiek* van de Karmel* een proces dat geen einde kent en tal van graden of 'verblijven' doorloopt. Van de sociale omgeving gaat de inkeer via het eigen lichaam en de eigen psychische krachten naar de daarbinnen of daaronder gelegen laatste diepte* of centrum*, waar 'God' is.