Stilte

Bijgewerkt: 27 feb 2019


Stilte vormt samen met eenzaamheid één van de pijlers van de karmelspiritualiteit* van sedert de Regel* van Albertus.

Stilte is een omvattend werkelijkheid, houding en handelen, die een lange en langzame ontwikkeling kent. Het Ultieme* is voorbij woorden, die de werkelijkheid in haar eenvoud en eenheid compliceren en verdelen. Daarom is de weg naar het Ultieme of de transfiguratie van het alledaagse als het Ultieme een weg van verstilling. 

Meditatie* is de weg van woord naar stilte: de veelheid van begrippen en beelden en ervaringen maakt plaats voor de enkelvoudigheid van één woord of beeld; de concentratie op één enkelvoudige realiteit leidt uiteindelijk tot de stille (woordeloze, gedachteloze) aanwezigheid bij/in het Ultieme. Uiteindelijk gaat de stilte zo diep dat men haar kan bewaren in het rumoer en de drukte.

Toch mag stilte niet verabsoluteerd worden. 'God' is ook te vinden in de bonte veelheid van woorden. Wie stil is, vindt het Mysterie; wie spreekt, geniet haar manifestaties... De stilte spreekt zeer welluidend, woorden kunnen heel stil zijn.