Verlossing

Bijgewerkt: 27 feb 2019


De Bijbelse traditie ziet de ontplooiing van de mens vaak als een verlossing uit, een bevrijding van een 'gevallen' toestand. De mens kan zichzelf niet bevrijden en moet verlost worden door iemand anders, door een verlosser; voor christenen is Jezus* dit. 

Er is een belangrijk verschil tussen het Westerse en het Oosterse christendom: het eerste ziet die verlossing als een pijnlijke breuk (Jezus schenkt de mens verlossing, objectief, en dit moet subjectief toegeëigend worden in berouw, vergiffenis en herstel); het tweede ziet de verlossing in een langzame transfiguratie van het slechte in het goede, in een 'vergoddelijking' van de 'zondaar'.

Er wordt wel eens beweerd dat het alleen christendom een verlossingsgodsdienst is, en de Oosterse religies naar zelfverlossing streven. In feite kennen de Oosterse religie ook genade. Het eigen streven naar verlichting moet uiteindelijk 'genadig' van buiten het ego af geschonken worden.