Verlossing

Bijgewerkt: 27 feb 2019


De Bijbelse traditie ziet de ontplooiing van de mens vaak als een verlossing uit, een bevrijding van een 'gevallen' toestand. De mens kan zichzelf niet bevrijden en moet verlost worden door iemand anders, door een verlosser; voor christenen is Jezus* dit. 

Er is een belangrijk verschil tussen het Westerse en het Oosterse christendom: het eerste ziet die verlossing als een pijnlijke breuk (Jezus schenkt de mens verlossing, objectief, en dit moet subjectief toegeëigend worden in berouw, vergiffenis en herstel); het tweede ziet de verlossing in een langzame transfiguratie van het slechte in het goede, in een 'vergoddelijking' van de 'zondaar'.

Er wordt wel eens beweerd dat het alleen christendom een verlossingsgodsdienst is, en de Oosterse religies naar zelfverlossing streven. In feite kennen de Oosterse religie ook genade. Het eigen streven naar verlichting moet uiteindelijk 'genadig' van buiten het ego af geschonken worden.

Recente blogposts

Alles weergeven

Woestijn

Belangrijke metafoor voor in de spiritualiteit. De eerste karmelieten* op de berg Karmel* inspireerden zich aan de woestijnvaders, dit waren christenen, mannen en vrouwen ('woestijnmoeders' dan), die

Weg

In alle spirituele* en mystieke* tradities speelt de metafoor van de weg een grote rol: de eenwording* met en omvorming* van de mens in het Ultieme* is een gradueel en langzaam proces, een weg die moe

Vrede

Vrede is het allerkostbaarste goed. Zonder vrede kan al de rest niet. Het streefdoel van elke (spirituele) mens en van de mysticus* is de vrede: spirituele vrede in het allerdiepste centrum* — vrede m